پيش رويم پنجره
در ورايش كوههائي چو آهن استوار
و در من شوق پرواز و رسيدن بر فراز قله ها
اما چرا من قله ها را واضح و روشن نمي بينم
مگر كورم و يا اين كار باد و مه و طوفان است
به هر تقدير بايد رفت ـ بايد ديد ـ بايد علتش فهميد
بال و پر بگشوده ام اكنون - مي پرم تا برگريزم زين مكان
ساعتي ديگر بال و پر بشكسته ام اينجا
حال ديگر علت آن تيرگي را نيك مي دانم
ميله هاي آهني چون غول
در پيش چشمانم پديدارند
ولي من باز شوق پرواز و رسيدن بر فراز قله ها دارم
بدين منظور خسته و رنجور
مي روم در خواب مي شوم آزاد
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
0 نظرات:
ارسال يک نظر